Meliskerke is vergelijkbaar met de dorpjes in Zuid-Soedan. Corina de Waal woont in verre landen. Ze leefde in Azië en Madagaskar. Momenteel woont ze in Juba. Voor hulporganisatie MAF vliegt ze naar onbereikbare gebieden. Of ze nog weleens aan 'Melis' denkt? ,,Het dorpsleven van Meliskerke is vergelijkbaar met dat van dorpjes in Zuid-Soedan." Tekst LIESBETH LABEUR PZC 11-02 Waar stond je wieg? ,,In 1972 ben ik in Meliskerke geboren, 'onder de toren', dochter van slager Wisse. Ik groeide op in een christelijk gezin met negen kinderen van wie één jong is gestorven. Na de lagere school en de Smytegelt-mavo in Middelburg ben ik voor verpleegkundige gaan leren, eerst mbo en daarna hbo. Ik ontmoette steeds vaker mensen buiten Meliskerke. Mensen die anders waren opgevoed. Of niet-kerkelijken. Dat vond ik wel interessant. Ik leerde toen dat het leven waarmee ik ben grootgebracht niet zo vanzelfsprekend is." ,,Het zijn keuzes die je maakt of opvolgt en van daaruit ga je verder. Op de mavo ontmoette ik Bastiaan, ik ben nog steeds bij hem en gelukkig getrouwd. We kennen elkaar al 32 jaar." CORINA DE WAAL DOET BOODSCHAPPEN OP EEN LOKALE MARKT IN ZUID-SOEDAN. FOTO THOMAS TITUS Wanneer ben je in al die verre landen gaan wonen? ,,In 2002 vertrokken we met twee zoontjes naar Bangladesh. Daar woonden en werkten we in de hoofdstad Dhaka. Ik gaf voorlichting, trainingen aan babysitters van daycare centers in de sloppenwijken van Dhaka. In Bangladesh is onze derde zoon geboren. Het zijn ondertussen grote stoere mannen." Wat is de MAF? ,,We zijn uitgezonden via de Mission Aviation Fellowship, een organisatie die mensen uitzendt naar ontwikkelingslanden en vliegt met kleine vliegtuigen naar moeilijk bereikbare gebieden met dokters, pastors, medicijnen, voedsel en nog vele andere dingen die nodig kunnen zijn in die gebieden. Vaak is er weinig tot geen infrastructuur of er is oorlog." ,,In 2009 begon ons avontuur in Antananarivo, Madagaskar. In de dorpen waar de MAF het medisch team invloog, ging ik met m'n team naar de dorpsbewoners. Het begon altijd met kennismaken en vragen waar ze tegenaan liepen en wat ze wilden veranderen. Een van de grootste problemen was dat kinderen constant diarree hadden en sommigen daaraan stierven. De meeste trainingen die we gaven gingen over schoon drinkwater en hygiëne. Samen met de inwoners hebben we bio-sand filters gemaakt, waardoor het (vieze) rivierwater gefilterd werd en veilig gedronken kon worden." Kom je, als je zo ver weg leeft, nog weleens in Zeeland? ,,Elk verlof. Zeeland heeft een speciaal plekje in mijn hart, vooral Walcheren. Wanneer we vanuit Schiphol over de snelweg A58 rijden naar Walcheren, zo halverwege kan ik de zeelucht ruiken. Dat geeft fijne herinneringen aan vrijheid, zeeën zijn oneindig. En het voelt vertrouwd. Zeeuwse zeelucht is koel en zout. De zee is donkerder groen en meestal kouder, dat heeft iets robuust. Waar ik ook ben, wanneer ik zeelucht ruik en de oceaan weer zie, weet ik dat het water overal naar toe kan gaan en komen, ook naar het andere werelddeel waar ik vandaan kom. " En nu woon je in? ,,In 2012 zijn we verhuisd naar Juba, Zuid-Soedan. Dat is sinds 2011 onafhankelijk van Soedan. Daar is lang voor gevochten en heeft veel mensenlevens gekost. Onafhankelijkheid geeft vrijheid maar de vele stammen waaruit Zuid-Soedan bestaat, zijn het nog niet overal over eens. In 2013 brak er een burgeroorlog uit en in 2016 een nog heftiger. Tot vandaag zie je de naweeën daarvan." Hebben jullie die oorlogen ook meegemaakt? ,,Ja, beide uitbraken van burgeroorlogen hebben we meegemaakt, tweemaal zijn we geëvacueerd. Er zouden verkiezingen komen, maar die hebben nog steeds niet plaatsgevonden. De langetermijn support van rijkere landen is gelimiteerd. In 2012 waren er veel organisaties bezig met langetermijnprojecten gericht op onderwijs en training. Na de burgeroorlogen zijn organisaties bijna alleen gericht op noodhulp zoals vluchtelingenkampen. Waardoor ontwikkeling van mensen en infrastructuur helaas langzaam vooruitgaan. Sinds een jaar is er in Juba een elektriciteitsnet en het aantal geasfalteerde wegen in de hoofdstad neemt toe, aangelegd door mensen uit China. Daar betaalt de overheid weer voor met een aantal olievaten. Er zijn nog steeds gevechten tussen stammen. Door de burgeroorlogen is het vertrouwen weg en de hoop vervlogen." ,,Momenteel ben ik projectleider van Peace and Reconciliation Safari's in Zuid-Soedan. Mijn werk is vooral gericht op een bijdrage aan vrede en verzoening. Je hebt daar trouwens wel zestig verschillende dialecten, dus er gaat ook altijd een tolk mee. Maar de basis van de workshops is de Bijbel. De verhalen uit dat boek zijn heel herkenbaar voor families en dorpen in Zuid-Soedan, daar werken we mee." Waarom herkenbaar? ,,Mannen hebben vaak meerdere vrouwen. Neem het verhaal van Jakob en zijn vrouwen Rachel en Lea met hun kinderen en die voorkeuren en lievelingetjes hadden zoals Jozef en Benjamin. Dat herkennen velen uit hun eigen jeugd met halfbroertjes en -zusjes. Of het verhaal van Job die zijn kinderen en al zijn bezittingen verloor. Ook dat herkennen veel Zuid-Soedanezen uit hun eigen leven, met de vele vragen en opmerkingen over Gods aanwezigheid (of rol) hierin." ,,Het dorpsleven van Meliskerke is vergelijkbaar met vele kleine gemeenschappen over de hele wereld, ook met dorpjes in Zuid-Soedan. Hecht, gesloten, men gaat naar dezelfde kerk en weet veel van elkaar. Maar er is ook verbondenheid binnen deze gemeenschappen en zorg voor elkaar."

Lees meer...

Elisa (17) wil later, na haar afstuderen, emigreren naar Noorwegen: ‘Het landschap daar vind ik bizar mooi’ Hoe is het om op te groeien in Zeeland? Waar houden jongeren zich mee bezig? We laten hen op deze plek aan het woord. Vandaag: Elisa Mol (17) uit Meliskerke. Tekst Jacoline Vlaander PZC 27-01-21 © Boaz Timmermans/Fos Fotografie Welk paard is van jou? ,,De paarden zijn van mijn moeder en zussen. Ik wil wel een eigen paard, maar nu nog niet. Te veel werk. Omdat ik natuurlijk wel op ze rij, help ik met voeren, hooizakken vullen, borstelen, in de wei zetten en mestruimen.” Zijn ze altijd zo relaxed? ,,Als je ze zo bij elkaar ziet, zijn IJslanders rustig van aard. Gletta, die al veertien jaar is, ziet er zelfs koddig uit. Maar vergis je niet: er zit vuur in! Toch wil ik later liever een Noors paard. Een Dølahest is een klein trekpaard, groter en breder dan een IJslander. Dat zit lekker. Maar: éérst studeren. Want als ik hier doordeweeks niet meer ben, is de verzorging niet te doen.” Wat wil je studeren? ,,Diergeneeskunde in Utrecht, met uiteindelijk als specialisatie landbouwhuisdieren. Die worden gehouden voor de productie van melk, vlees, wol, veren of eieren, of voor het berijden ervan. Denk aan paarden, rundvee, schapen, geiten, varkens, kippen, eenden, pelsdieren, konijnen, parelhoenders, herten, lama’s, alpaca’s en fazanten. Er zal later veel werk voor me zijn, omdat deze richting iets minder populair is.” Waarom in Utrecht? ,,Ze hebben veel ruimte voor praktijkonderwijs; er zijn dieren bij de universiteit en er is een dierenkliniek. Doordeweeks woon ik dan op kamers of in een studentenhuis. Maar in de weekenden wil ik weer naar hier.” De stad is niets voor jou? ,,Ik zou er never nooit kunnen leven. Ik ben opgegroeid in een buitenwijk van Zierikzee, aan de rand van de polder, met een grote tuin en kippen. Hier, even buiten Meliskerke, wonen we bijna zes jaar. Het kan zelfs overdag nog echt stil zijn. We hebben een loods, stallen en weilanden rondom. En drie groentetuinen!” Voor jouw ‘gekke’ groenten? ,,Dat experimenteren is heel grappig. Ik bestel online speciale zaden. Zo kweek ik bijvoorbeeld witte aubergines, of paarse en roodgeel gestreepte tomaten. De zaadjes daarvan bewaar ik voor het jaar erna. Bijtjes en bloemetjes doen de rest. Het is elke keer een verrassing wat er dan weer groeit. Alles smaakt gewoon veel lekkerder uit eigen tuin. Het is fijn om heel veel ruimte te hebben.” Vandaar je emigratieplannen? ,,Ja, ik wil graag in Noorwegen wonen. Het landschap daar vind ik bizar mooi. Ongerept en ruig. Bergen, fjorden, water, sneeuw. Mensen buiten de steden staan dichter bij de natuur dan hier in Nederland en zijn vaak zelfvoorzienend; hakken hun eigen hout, vissen hun avondmaaltijd uit een meer, plukken bessen van de struiken. Díe manier van leven vind ik geweldig!”

Lees meer...
Copyright dorpsraad Meliskerke - Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. - Privacy - Disclaimer
Website: Elloro